Hoe Zionistische Evangelisten proberen het Palestijnse Christendom uit te wissen?

De Historische Pelgrimstocht in Israël: Hernieuwd Nadenken over Christendom en Palestina

Afgelopen week stroomden meer dan duizend Amerikaanse evangelische pastors en christelijke “influencers” naar Israël. De organisatoren kwalificeerden dit bezoek als de grootste pelgrimstocht sinds de oprichting van de staat. Dit evenement werd georganiseerd door de Zion Friends-inspanning en goedgekeurd door het Israëlische Ministerie van Buitenlandse Zaken. De pelgrimstocht werd gepresenteerd als een geestelijke ontwaking; maar in werkelijkheid was het een soort politieke mobilisatie.

De Werkelijke Aard van de Pelgrimstocht: Christendom en Politieke Boodschappen

De Israëlische ambassadeur Mike Huckabee vertelde de deelnemers dat ze “het vuur van God in zich moesten dragen” om “de Torah te steunen” en dus “Israël te steunen”. Mike Evans, de oprichter van het Zion Friends Museum, merkte op dat men moest vermijden de “Koran-landen aan radicale islamitische vijanden van de Joden” te geven. Deze boodschap wordt gepresenteerd als een weerspiegeling van de Bijbelse werkelijkheid van Israël, waarbij de vijand wordt gedefinieerd als “radicaal islam” en het conflict wordt ingekaderd als een kosmische duel tussen Joods-Christelijke deugd en Islamitische duisternis.

Achter deze scène ligt de illusie dat het verhaal van Palestina slechts een duel tussen Joden en Moslims is. Christenen worden zo gepresenteerd alsof ze van nature aan de zijde van Israël staan, met hun geloof, identiteit en geschiedenis. Dit is zo’n wijdverbreide verdraaiing dat het alleen vol te houden is door ideologie.

Een Gezamenlijke Beschaving: Waarom Christenen Inheems zijn in Palestina?

Christenen zijn in Palestina geen exclusieve, maar inheemse bevolking. Ze maken een onlosmakelijk deel uit van het Palestijnse volk; deze geschiedenis dateert verder terug dan het Zionisme en de Europese natiestaten. Meer dan 14 eeuwen lang leefden moslims en christenen in Palestina niet in gedwongen bestaan, maar binnen een gezamenlijke beschaving.

Historische Momenten in de Heilige Stad

Een gebeurtenis waar evangelische pelgrims nauwelijks over spreken, is de overgave van Jeruzalem aan het moslimleger in 637. De Grieks-orthodoxe patriarch Sophronius stemde ermee in de sleutels van de stad aan kalief Omar ibn al-Khattab te overhandigen. Omar betrad Jeruzalem als een gewone man, gekleed in nederige kleren. Dit was een gedrag dat de weergave van macht als maatstaf afwees.

Omar ondertekende het Aelia-verdrag, dat de levens, kerken, eigendommen en aanbidding van christenen beschermde. In die tijd werd geen enkele kerk verwoest en geen enkele christen gedwongen bekeerd. Dit gebeurde in schril contrast met de grote massamoorden die de kruisvaarders in 1099 uitvoerden.

De Sterke Aanwezigheid van Christenen in Palestina

Toen de moslimleider Salahuddin al-Ayyubi Jeruzalem bevrijdde, werd de orde in de Kerk van het Heilige Graf erkend door de christelijke bewakers. Om conflicten tussen christelijke denominaties te voorkomen, werden de sleutels van de kerk toevertrouwd aan twee moslimfamilies, de Joudeh al-Husseini en Nuseibeh-families. Dit werd beschouwd als een garantie voor vrede.

Palestina vertegenwoordigde een samenleving waarin moslim- en christelijk leven met elkaar verweven was, lang voordat kolonialisme arriveerde. Tijdens de Grote Opstand van 1936-39 stonden christenen aan de frontlinie van de nationale strijd. De Palestijnse vlag, met de halve maan en het kruis verweven, vertegenwoordigde beide geloofsgroepen.

Culturele Bijdragen van Palestijnse Christenen

Palestijnse christenen hebben belangrijke bijdragen geleverd, niet alleen in de politiek, maar ook op cultureel vlak. Een van de meest invloedrijke intellectuelen van de 20e eeuw, Edward Said, heeft de Palestijnse ervaring vormgegeven. Christelijke pastors liepen tussen een levende christelijke gemeenschap, maar konden hen niet zien.

Conclusie: Christendom en Politieke Allianties

De uitdagingen waarmee christelijke gemeenschappen in Israël worden geconfronteerd, zijn verdiept sinds de Nakba van 1948. Meer dan 90.000 Palestijnse christenen werden destijds ontheemd. Tegenwoordig is het aantal Palestijnse christenen tot ongeveer 1% gedaald. Leiders zoals pastor Munther Isaac waarschuwen dat er tegen 2050 geen inheemse christelijke aanwezigheid meer in Palestina zal zijn als de huidige omstandigheden aanhouden.

Christendom en jodendom worden losgemaakt van hun diepere wortels en aangepast aan de behoeften van een koloniaal project. Christelijke zionisten geven toestemming voor het idee dat christendom geen levende geloof is, maar een nuttige overblijfsel. Deze situatie maakt deel uit van een narratief dat de aanwezigheid van Palestijnse christelijke gemeenschappen negeert.

Christelijke pastors zijn op zoek naar profetieën. Maar de waarheid is dat ze hun rug toekeren naar de oudste gemeenschappen van het christendom. Ze verwarden politieke loyaliteit met geloof en lieten de diepte van het christendom onopgemerkt.

Deel uw gedachten!

Deel uw gedachten met ons over dit onderwerp of bekijk vergelijkbare artikelen. Klik op de links om meer te ontdekken over Palestina en het christendom.