Waarom is de Januari-opstand in Egypte mislukt? Wat is er overgebleven?

Het Vijftiende Jaar van de Opstand in Egypte: Mislukkingen en Toekomstige Hoop

In Egypte zijn vijftien jaar verstreken sinds de laatste opstand tegen het militaire regime. Deze opstand in januari 2011 was niet slechts een enkel evenement; het maakte deel uit van een lange reeks populaire opstanden, zoals de Urabi-opstand, de revolutie van 1919, de studentenprotesten van de jaren ’70 en de broodopstanden van 1977. De Egyptische samenleving blijft, sinds deze opstanden, al meer dan een eeuw dezelfde fundamentele vragen stellen.

Januari 2011 was niet alleen een tijdelijk protestmoment; het veroorzaakte een grote schok binnen de instellingen van de diepe staat. Dit helpt de redenen te begrijpen voor de druk die het huidige Egyptische regime op zijn burgers uitoefent. Vooral de angsten achter de buitengewone druk die wordt uitgeoefend op degenen die in januari 2011 een actieve rol speelden of een blijvende indruk achterlieten, zijn de zorgen over het verlies van macht door de militaire instelling.

De Effecten van de Opstand en het Transformatieproces

Januari 2011 veroorzaakte een grote schok binnen de instellingen van de diepe staat en deze wonden zijn nog steeds niet geheeld. Het huidige militaire regime in Egypte heeft na dit proces de druk op de oppositie verhoogd. In die tijd begreep alleen de militaire instelling en het presidentschap dit gevaar. De oppositie was verloren tussen de leuzen van “leger en volk zijn één hand”.

In die periode was ik verantwoordelijk voor politieke communicatie bij de Nationale Verandering Vereniging en we stonden in voortdurend contact met het presidentschap. Echter, de positie van de vereniging was om elke dialoog met het regime te weigeren totdat Mubarak aftrad.

De Mislukking van Januari 2011 en Vier Fundamentele Fouten

Januari 2011 bereikte zijn doelen niet omdat de oppositie de revolutionaire dynamiek niet kon omzetten in een gezamenlijk politiek project. Hier zijn zeven fundamentele fouten die tijdens dit proces zijn gemaakt:

1. Het Verlaten van Tahrirplein: Het verlaten van Tahrirplein na de afzetting van Mubarak betekende de waarde van een revolutionaire beweging negeren. Als mensen slechts een week langer op het plein waren gebleven na de val van Mubarak, zou de situatie heel anders kunnen zijn geweest.

2. Geen Gezamenlijk Project Kunnen Creëren: De oppositie kon geen project creëren dat door iedereen in de nieuwe periode omarmd kon worden. De zeven eisen die op Tahrirplein naar voren kwamen, konden niet als een visie voor de nieuwe periode worden gepresenteerd.

3. Ideologische Extremiteit: Zich richten op ideologische discussies in plaats van op fundamentele kwesties zoals democratie en vrijheid, verzwakte de invloed van de oppositie.

4. Niet in Staat om de Massa’s te Overtuigen: Het niet creëren van een effectieve politieke taal verbrak de band van de oppositie met de massa’s.

5. Bondgenootschap met de Diepe Staat: Het aangaan van een bondgenootschap met de diepe staat om politieke tegenstanders te elimineren, leidde tot een situatie die de democratie bedreigde.

6. Reactiviteit op de Rabia Al-Adawiya Gebeurtenissen: Het niet verzetten tegen de ontbinding van de Rabia-sit-in toonde de zwakte van de oppositie aan. Deze situatie legde de basis voor toekomstige onderdrukking.

7. Geen Fouten Erkennen: Het niet erkennen van fouten en het niet universeel presenteren van de eis voor mensenrechten verzwakte de oppositie verder.

Conclusie en Toekomstperspectief

Januari 2011 was niet alleen een revolutionair evenement, maar ook een onthulling van politieke en sociale structuren. De Egyptische samenleving heeft de gebeurtenissen niet volledig kunnen verwerken, wat een diepe generatiekloof blootlegde. De opstand in Egypte bewees dat angst geen natuurlijke wet is en dat de politiek terugkeert naar het publieke domein. Echter, het is er niet in geslaagd om zich om te vormen tot een duurzaam institutioneel project.

Ten slotte moet de oppositie een nieuwe fase ingaan en een dialoog opbouwen op basis van nationale consensus. Zonder constructieve dialoog kan de oppositie zichzelf niet opnieuw presenteren als een alternatieve kracht tegen het huidige regime.

Wij nodigen onze lezers uit om hun mening te delen of andere artikelen over soortgelijke onderwerpen te lezen.