De genocidale cultuur van Israël verspreidt zich wereldwijd; we moeten alternatieven opbouwen

De Verovering van Culturele Kracht en de Voorrang van Politieke Macht: De Laatste Gebeurtenissen in Palestina

Filosoof Antonio Gramsci zei een eeuw geleden: “De verovering van culturele kracht komt vóór politieke macht.” In de afgelopen maand vonden er drie verontrustende gebeurtenissen plaats in slechts één week: Een Palestijns meisje en haar driejarige broertje werden vastgebonden aan een boom in de bezette Westelijke Jordaanoever; een Palestijnse buschauffeur werd in Jeruzalem aangevallen door een menigte; en op de straten van New York werd een Amerikaanse vrouw aangevallen door Zionisten. Deze gebeurtenissen kunnen onbeduidend lijken in vergelijking met de schaal van de ramp in Gaza; echter, het is belangrijk om ze te beschouwen als onderdeel van een toenemend en grensoverschrijdend proces.

Het gemeenschappelijke kenmerk dat deze gebeurtenissen verbindt, is niet alleen dat de daders rechtszinnig zionistisch zijn, maar ook dat de koloniale geweldsdaad die zich vanuit de bezette gebieden naar de grenzen van Israël in 1948 en naar Joodse gemeenschappen in het buitenland verspreidt, passief wordt geaccepteerd door de wereld. Veel Zionisten beschrijven deze aanvallers als “slechte appels” of “een extreme minderheid”, maar in werkelijkheid weerspiegelt dit gedrag het succes van een culturele revolutie binnen de Israëlische samenleving.

De Genocide in Gaza en de Culturele Revolutie

De genocide van Israël in Gaza wordt mogelijk gemaakt door de internalisatie van populaire leuzen zoals “Vlak Gaza plat” en “Gooi ze in de zee”. Deze leuzen waren ooit marginaal, maar zijn nu omgevormd tot geweld in de echte wereld. Deze messiaanse wereldvisie strekt zich uit tot de diplomatieke wereld; hier heeft Israël de katholieke gemeenschap woedend gemaakt door het condoleren van de dood van paus Franciscus te schrappen en slechts een lagere vertegenwoordiger naar de begrafenis te sturen.

Politieke Berekeningen en Zionisme

Het gedrag van premier Benjamin Netanyahu is geen toeval. Dit is een berekende houding die in overeenstemming is met politieke belangen, vooral onder de basis van minister van Nationale Veiligheid Itamar Ben Gvir. Ben Gvir is uitgegroeid tot een symbool dat zowel het zionisme als de culturele veranderingen in de Israëlische samenleving vertegenwoordigt. In de jaren ’90 werd hij bekend toen hij op televisie zei: “We hebben het symbool bereikt, we kunnen Rabin ook bereiken,” terwijl hij de Cadillac motorkap van de voormalige premier Yitzhak Rabin stal. Aan het eind van dat jaar werd Rabin vermoord door Yigal Amir, die verbonden was met dezelfde messiaanse rechtse kringen.

Het zou een fout zijn om de recente veranderingen uitsluitend toe te schrijven aan de oorlog in Gaza. De oorlog kan het proces versneld hebben; echter, de diepere culturele transformatie begon na het mislukken van de Oslo-akkoorden en de Tweede Intifada, toen de Israëlische samenleving weigerde controle over de bezette Palestijnse gebieden los te laten.

Het Nieuwe Gezicht van Israël

Toen Netanyahu aan de macht kwam, heeft hij zich verbonden aan een ambitieus project voor de heropbouw van het land – dit heeft zich ontwikkeld tot een Joodse natie die de wereld als een constante existentiële bedreiging ziet, in plaats van een staat die probeert te integreren met de wereld, vrij van beperkingen en weigert excuses aan te bieden.

De wereldwijde opkomst van populistische rechtse krachten, vooral tijdens de Donald Trump-periode in de VS en de verzwakking van internationale instellingen, heeft Israël in staat gesteld om af te zien van mensenrechten- en beperkingstoezeggingen. In plaats daarvan heeft het openlijk de lang bestaande zionistische doelen nagestreefd: het verdrijven van Palestijnen, ongecontroleerd militair geweld en uitbreiding naar buurland Arabische landen.

Culturele Acceptatie en Reacties

Wat vanuit het Palestijnse perspectief kritischer is, is de toenemende bereidheid van de wereld om deze cultuur te accepteren. Naarmate Israëlisch geweld zichtbaarder wordt, worden politici zoals Ben Gvir in de VS als eerbare gasten ontvangen; beelden van een zionistische bende die een jonge vrouw achtervolgt op de straten van New York worden echter bijna niet door de media behandeld. Stel je de internationale reactie voor als de aanvallers moslimmannen waren geweest.

Dit getuigt, ondanks sommige verschuivingen in de wereldwijde publieke opinie, van een periode waarin Israël steeds meer als agressor wordt gezien, vooral tijdens de genocide in Gaza, terwijl de machtscentra in de westerse politieke, media- en zakenwereld onvoorwaardelijke steun blijven bieden aan de Israëlische samenleving.

Conclusie: Een Nieuwe Weg voor Palestina

De les voor de Palestijnen is duidelijk: we moeten dringend beginnen met het opbouwen van alternatieven voor de cultuur van genocide van Israël. We moeten menselijke en nationale vragen aanpakken zonder onze eigen menselijkheid te verliezen. We moeten manieren vinden om kracht op te bouwen, ons te organiseren tussen bewegingen en brede allianties te vormen – op deze manier kunnen we een echte democratische alternatieve opbouw creëren voor de nachtmerrie die de regio bedreigt.

Vergeet niet om uw gedachten over dit artikel met ons te delen of andere artikelen over soortgelijke onderwerpen te lezen!