De normalisatie van de Arabieren met Israël betekent meer kolonialisme
Normalisatie met Israël: Begint er een nieuw tijdperk in de Arabische wereld?
Een van de belangrijkste beleidslijnen van de VS in de Arabische wereld is om “normalisatie” tussen alle Arabische landen en Israël te bewerkstelligen. Deze strategie is bedoeld om de Palestijnen te omringen met de bondgenoten van hun kolonialisten en hen zo van externe steun te beroven. De Oslo I-overeenkomst van 1993 heeft de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) veranderd van een bevrijdingsbeweging in een onderaannemer van de Israëlische bezetting. Deze situatie heeft geleid tot de opsluiting van Palestijnen in de bezette gebieden.
Ontwikkeling van de Normalisatiestrategie
De Palestijnse strijd is opnieuw opgelaaid door de Al-Aqsa Flood-operatie in oktober 2023. Echter, de normalisatiestrategie van de VS is niet herzien, maar daarentegen versneld. Met de aankondiging van de Abraham Accords in 2020, zijn de normalisatie-inspanningen verder gegaan dan de Arabische staten en zijn ze ook verspreid naar landen met een moslimmeerderheid die eerder geen oorlog met Israël hadden gevoerd. Het meest recent, in november, kondigde de regering-Trump de deelname van Kazachstan aan de overeenkomsten aan; terwijl Kazachstan al “volle diplomatieke betrekkingen” met Israël onderhield.
Er wordt gemeld dat Indonesië, dat geen diplomatieke relatie met Israël heeft, ook normalisatieopties overweegt. Deze uitbreiding vindt plaats na de stilstand van verschillende Arabische initiatieven naar aanleiding van de slachting door Israël in Gaza. In het bijzonder hebben Saoedi-Arabië en Libië zich in dit proces moeten terugtrekken.
Zionisme en Normalisatie
Lang voordat de VS normalisatie met Israël als een regionale strategie naar voren brachten, was deze situatie al vastgesteld als een zionistische strategie. Sinds het begin van de jaren 1920 heeft de Zionistische Organisatie de opvatting verdedigd dat “als goedkeuring van de zionisten niet kan worden verkregen van de Palestijnse Arabieren, deze dan moet worden verkregen van de Arabieren in Syrië, Irak, Saoedi-Arabië en misschien Egypte.” Tegenwoordig blijkt dat Israëli’s niet alleen goedkeuring van Palestijnse leiders proberen te verkrijgen, maar ook van leiders in de Arabische en moslimwereld.
Gevolgen van Normalisatie
Voorstanders van normalisatie beweren dat diplomatieke betrekkingen tussen Arabische landen en Israël druk kunnen uitoefenen om de rechten van de Palestijnen te verwerven en zich terug te trekken uit de in 1967 bezette gebieden. Ook wordt beweerd dat deze relaties regionale stabiliteit en welvaart zullen opleveren. Echter, de normalisatie-registraties van de afgelopen 50 jaar hebben geleid tot rampen, oorlogen, uitbreidende kolonisatie en genocides, waardoor de realiteit van deze opvattingen in twijfel wordt getrokken.
Normalisatievoorstellen van het verleden tot heden
Tussen 1973 en 1977 probeerde de PLO een “dialoog” aan te gaan met de Israëlische Communistische Partij en andere linkse zionisten in Europa. De voorstellen van de Palestijnen in die tijd werden echter afgewezen door de toenmalige Israëlische premier Yitzhak Rabin. Als gevolg hiervan heeft de zoektocht naar een “onafhankelijke staat” in de Palestijnse strijd de aard van het Palestijnse verzet veranderd.
Conclusie en Oproep
De normalisatie-inspanningen hebben, net als in het verleden, het potentieel om de rechten van de Palestijnen verder te schenden. Dit komt naar voren als een element dat de stabiliteit in de regio bedreigt. We nodigen onze lezers uit om hun gedachten over dit onderwerp te delen en relevante artikelen te lezen.
Bronnen:
